Gebouwd met ziel en zaligheid: een interview met Hans Koomans

26 maart 2026
Hans Koomans in de studio van TFA
Geschreven door

Hans Koomans bouwde onze studio's in de Houthavens vanaf de grond op. Deels engineer, deels ambachtsman, deels muzikant: zijn pad naar studiobouw was niet gepland, maar ontstond vanzelf. We spraken hem over intuïtie, imperfectie, een tweede kans en bouwen met hart en ziel.

Er zit iets stilletjes compromisloos in Hans. Wat begon met een verzoek van een oud-student, groeide uit tot een carrière van tientallen jaren waarin hij opnameruimtes vormgaf in Nederland en daarbuiten. Hij bouwde ook onze studio's.

Van psychologie naar studiobouw

Beschrijf jezelf in drie woorden.

“Semi-autistische ambachtsman.”

Je hebt oorspronkelijk iets heel anders gestudeerd. Kun je daar iets over vertellen?

“Ja, psychologie. Maar na een paar jaar dacht ik: nee, dit is het niet. In die zoektocht las ik in een tijdschrift over de School of Audio Engineering en ik wist meteen: dit ga ik doen. Toen ik begon, was ik volledig gefascineerd. Ik zat er de hele tijd, soms sliep ik zelfs in de studio's. Na mijn afstuderen vroegen ze me om les te geven. Dat leidde uiteindelijk ook tot studioprojecten.”

In 1995 ben je begonnen met je bureau voor studio-ontwerp en akoestisch advies. Wat bracht je in die richting?

“Het was eigenlijk geen bewuste keuze, het gebeurde gewoon. Ik gaf les bij SAE en een oud-student vroeg me om te helpen zijn homestudio te bouwen. Dat was de eerste.

Niet lang daarna stuurde SAE me naar Stockholm om Soundtrade Studios te renoveren. Ze waren tevreden en boden me een managementfunctie aan. Ik nam die aan, ook al wist ik dat ik er niet echt geschikt voor was. Het voelde als een kans die je maar één keer krijgt.

Na dat jaar ging ik terug naar Nederland en begon ik met een vriend een mobiele opnamestudio. Dat was de tijd dat digitale apparatuur betaalbaar werd, zoals ADAT's en mengtafels van Yamaha. Daardoor werd het makkelijker om te starten.

Daarna vroegen steeds meer mensen me om studio's te bouwen. Toen besefte ik dat ik een combinatie van vaardigheden had die goed werkte: ik begreep de techniek, ik speelde zelf muziek en ik kom uit een timmermansfamilie. Ik kon aan beide kanten van het glas denken én het ook bouwen. Het werk kwam eigenlijk naar mij toe. Veel makkelijker dan bands zoeken om op te nemen.”

Voelde het alsof het zo moest lopen?

“Ja, precies. Soms bepaalt het leven het voor je.”

Ruimtes waar mensen willen zijn

Zijn er projecten van de afgelopen twintig jaar die je extra dierbaar zijn?

“Het conservatorium, in Rotterdam, Haarlem en Amsterdam. Ik ben erg gehecht aan de sfeer daar. Overal zijn muzikanten die in de gangen oefenen, met instrumenten in elke hoek. Die sfeer is heel bijzonder.

In Amsterdam werkte ik aan een ruimte die niemand graag gebruikte. Hij voelde dood, visueel en akoestisch. Ze gaven me volledige vrijheid om dat te veranderen en zeiden: ‘Maak er een plek van waar mensen willen zijn.’ Dat vertrouwen is zeldzaam en dat waardeer ik enorm.”

Wat inspireerde je om je eigen studio te bouwen, The Tracking Room?

“Ik zag te veel studio's waar al het geld naar de regiekamer ging. Dan bleef er niets over voor de opnameruimte, de plek waar muzikanten echt spelen. Maar dat is juist de belangrijkste ruimte. Als muzikanten zich niet goed voelen, krijg je geen goede muziek.

Daar heb ik me dus op gefocust. Jarenlang was het één ruimte en mixte ik ook daar. Pas recent heb ik een aparte regiekamer gebouwd.”

De studio's van TFA

Je hebt de studio's van TFA vanaf de grond opgebouwd. Op welk deel ben je het meest trots?

“Op het geheel. Het is alsof je drie kinderen hebt: je kunt niet kiezen. Elke studio heeft zijn eigen karakter.”

Je had volledige vrijheid in dit project. Hoe begin je zonder beperkingen?

“Je begint met het grote geheel. Niet alleen de studio's, maar de hele omgeving: de kantoren, de workflow en hoe mensen door de ruimte bewegen. Ik vraag mezelf altijd af: als ik hier zou werken, waar zou ik me dan prettig voelen?

Technisch gezien heb je wel grenzen: afmetingen, akoestiek en symmetrie. Een regiekamer moet symmetrisch zijn, anders lijdt je stereobeeld eronder. Maar daarbuiten is het proces intuïtief. Het is net als muziek maken. Je plant niet alles. Je probeert iets, past het aan, breekt soms iets af en begint opnieuw.

Daarom vroeg ik om geen deadline. Met een deadline geef je jezelf geen ruimte om dingen te heroverwegen. En dat heb je soms nodig.”

Wat was de grootste uitdaging?

“Iedereen tevreden houden.”

Wat maakt de studio's van TFA bijzonder?

“Ik heb al mijn kennis erin gestopt. Ze zijn gebouwd met hart en ziel.”

Hoe die studio's samen één geheel vormen, lees je in Welkom in onze studio's. En hoe de bouw van Hans de basis werd voor onze Dolby Atmos-certificering, lees je in Wanneer technologie klopt, krijgt emotie de ruimte om te spreken.

Akoestiek en loslaten

Is er een frequentie waar je persoonlijk een hekel aan hebt?

“Het laag-middengebied, rond 100 tot 125 hertz. Dat is lastig. Bij bijna elke studio zitten daar problemen, door de afstand tussen de speakers en de vloer. Het is moeilijker te beheersen dan het diepe laag.”

Wanneer weet je dat een project af is?

“Dat leer je met de tijd. Je kunt altijd blijven verbeteren, maar dan kom je nooit verder. Op een gegeven moment moet je loslaten. Bij mij kwam dat besef deels met de leeftijd en deels op de harde manier.”

Een tweede kans

Wat bedoel je met ‘de harde manier’?

“Ik heb in 2022 een hartaanval gehad. Dat verandert alles. Het dwingt je om te kijken hoe je werkt en hoeveel stress je draagt. Ik besefte dat ik te hard had doorgeduwd. Ik wilde alles perfect maken en iedereen tevreden houden. Nu werk ik anders. Langzamer en bewuster.”

Heeft dat je levensstijl veranderd?

“Volledig. Geen alcohol, geen suiker en gezondere gewoontes. Ik zie ook mensen van mijn leeftijd om me heen die geen tweede kans hebben gekregen. Ik voel me dus gelukkig. Het was een waarschuwing.”

Muziek als tegenwicht

Muziek speelt nog steeds een rol, via je band The Covenant. Wat betekent de band voor jou?

“Hij is belangrijk. Ik begon er als opnametechnicus, maar ik hield van hun houding: ze deden het voor het plezier van het spelen. Later speelde ik keyboard, terwijl ik dat nauwelijks kon. Uiteindelijk ben ik teruggegaan naar gitaar. Het is een andere vorm van creativiteit: minder technisch en directer. Die balans heb ik nodig.”

Als je werk een eigen lied had, welk lied zou dat zijn?

“All You Need Is Love van The Beatles.”

Hoor het zelf

Het werk van Hans hoor je het best in de ruimte zelf. Bekijk de foto's van onze studio's of lees meer over onze Dolby Atmos-studio. Wil je de akoestiek met eigen oren ervaren? Plan een rondleiding of stel je vraag aan Len, onze AI-assistent.

Onderwerpen
Deel dit bericht:

Ready to make some noise?

Of je nu op zoek bent naar een soundlogo of de audioproductie voor een complete campagne, wij zorgen dat alles klopt van idee tot oplevering!